Een laatste blik op de stad

Zoals dat hoort in het slot van een speech, de credits van een film, het nawoord in een boek, het dankwoord aan medewerkers bij het realiseren van een wafelenbak.

Dank aan Manhattan Neighbourhood Network en het RITS om deze stage mogelijk te maken. Dank aan de boeiende mensen die ik ontmoet heb tijdens mijn verblijf. Collega's, vrienden, passanten, mijn fantastische roommate Rosy.
Dank aan aan het thuisfront, dat me steunt door berg en dal. Dank aan mijn liefje, mijn huisgnoten, mijn vrienden. Dank voor de fijne reacties op mijn blog. Er wordt gebrainstormd over het al dan niet voortbestaan daarvan. De titel 'New York, New York' zal ik in elk geval moeten veranderen, bijvoorbeeld in:  'Brussels, Brussels' ;) Verder rijkt mijn inspiratie momenteel niet, suggesties welkom!

Dank aan New York, New York. Om me haar verscheidenheid, mogelijkheden, moeilijkheden en oneindigheid te tonen; om me te inspireren en motiveren en mijn blik te verruimen; om me te introduceren in Public Access Television; om me op te vangen wanneer ik van de trappen viel.

As at the end of a speech, the credits of a movie, the epilogue in a
book.

Thanks to Manhattan Neighbourhood Network and RITS for making my

internship possible. Thanks to the very interesting people I met
during my stay. Colleagues, friends, passers by, my wonderful roommate
Rosy. Thanks to my family, that is always supporting me. Thanks to my
love, my roommates, my friends. Thanks for the posts on my blog. I

keep on brainstorming on further incarnations of it. The title 'New
York, New York' needs to be replaced by 'Brussels,

Brussels'. That is as for as my inspiration goes for now. Every

suggestion is welcome.

Thanks to New York, New York. For showing her diversity,

possibilities, difficulties and endlessness; for inspiring
and motivating me; for broadening my outlook; for introducing me
toPublic Access Television; for catching me when I fell down the
stairs.

It changed

'It changed' is een programma dat geproduceerd wordt door personeelsleden van MNN. De show is om de twee weken live in de ether om 23 uur. Kijkers kunnen deel zijn van het gebeuren door te telefoneren. De reden waarom de show de naam 'It changed' draagt, is omdat het genre iedere keer verandert. Van een gekke sitcom tot een vreemde sport talkshow. Gek en vreemd is het basisingrediënt van 'It Changed'.

Vanavond hebben we een fifties-looking spelprogramma uitgezonden, geïnspereed door de show 'What's my line'. Check it out op You Tube. Zo gauw de show die we vanavond hebben gemaakt op het wereldwijde web te vinden is, zal ik hier een link plaatsen. Btw, deze keer stond ik niet achter de camera, maar voor de camera. Things change sometimes.

We hebben ons goed geamuseerd. Ik denk dat het van belang is dat als je in Public Access werkt, je ook zelf produceert. Het werkt motiverend, inspirerend en brengt je dichter bij de public producers. En uiteindelijk is dat waar het om gaat: televisie voor en door iedereen!

'It Changed' is a show produced by MNN staff. The show is on the air every two weeks at 11pm. People watching the show have the possibility to call in and take part in what's going on. The reason why the show is called 'It Changed' is because the concept changes each time. From a freaky sitcom, to a weird sports talk show. Weird and unusual is the main ingredient of 'It changed'.

Tonight we aired a game show, inspired by the show 'What's My Line' that was produced in the fifties. Check it out on YouTube. As soon as the show we made tonight is online, I'll refer to it. Btw, this time I wasn't behind the camera but in front of. Things change sometimes.

We had a lot of fun. I really think it's important that when you work in Public Access, that you're also able to produce. It keeps you in touch. And finally that's what it is about; television produced by everyone.

Da Bronx

De Zoo, het Yankee stadion en een Puertoricaans eettentje hadden me alvast een voorsmaakje gegeven van het New Yorkse stadsdeel de Bronx. Vandaag kreeg ik pas echt een kijkje achter de schermen. Samen met Lauren ben ik naar een middelbare school geweest.

Lauren, een collega van MNN, geeft in een public high school ‘camera classes’. Ze doet dit vrijwillig. In deze lessenreeks wil ze jongeren meer bewust maken van media en wil ze hen op weg helpen eigen media te produceren. Lauren wil de leerlingen in staat stellen een eigen documentaire te maken. De groep waarmee ze werkt, bestaat uit een zestal zestienjarige meisjes. Ze organiseert deze lessen voor meisjes, omdat meisjes dikwijls de neiging hebben op de achtergrond te treden als het gaat om technische zaken.

Voorzien van camera’s en statieven kwamen we de school binnen. Ik weet dat ik zaterdag pas huiswaarts keer, maar vandaag was ik even in de war toen ik de controlepost in de school moest passeren. Net als in een vlieghaven moesten we al onze spullen door een metaaldetector laten gaan, ter nazicht op wapens. Dag veiligheidsgevoel. De trauma’s die scholen in de V.S. hebben opgelopen zijn wellicht zo zwaar dat alleen deze zeer radicale maatregelen de onrust kunnen bedaren.

Nochtans, twee zeer rustige meisjes heb ik vandaag laten kennismaken de camera. Ze hadden nog nooit eerder een camera vastgehad. Het was onwennig voor hen, maar ook voor mij. Ik heb grétig gebruik gemaakt van mijn lerarenskills. Ik vond het ontzettend fijn om dit te mogen doen. Thanks Lauren for pushing me into it. Het was een leerrijke namiddag die me aan het denken heeft gezet.

Ik denk dat het belangrijk is jongeren bewust te maken van media, maar ik denk dat het des te belangrijker is hen het plezier, de voldoening en de kick van zelf produceren te laten ervaren. Keep on going, Lauren, you rock!


The Zoo, the Yankee Stadium and a Puerto Rican snack bar already gave me a foretaste of New York's borough The Bronx. Today I really had the opportunity to take a look behind the scenes. Lauren took me to a local high school.

Lauren, who is a colleague at MNN, teaches camera classes in a public high school. During the classes she gives, she wants to make pupils more involved in media and wants them to produce their own media. At the end of the classes she wants the pupils to be able to make a documentary. The group she teaches is a group of six sixteen years old girls. The reason why it is only girls is because Lauren wants to make the girls feel comfortable and less shy in technical situations.

Provided with equipment, we entered the school. I know I'm leaving Saturday, but today I became a bit confused by passing the control point of the school. As in an airport, we had to put all our belongings we had with us through a metal detector machine, to check for weapons. Bye, bye sense of safety. I think schools in the US have to deal with such big traumas that they only find peace in very radical solutions.

However, I taught two very peaceful girls how to use the camera. They had never used a camera before. It was as unaccustomed to them as it was to me. Thanks to my teacherskills, I survived. I really like that I had the opportunity to do this. Thanks, Lauren, for pushing me into it. It was a very interesting afternoon that made me start thinking.

I think it's really important to make youngsters more involved in media, but I think it's even more important to let them experience the joy, the satisfaction and kick of producing something themselves. Keep on going Lauren, you rock!

Happy Obama Day

De overwinning van Obama is hier zeer vurig gevierd. We zijn een president rijker, maar mijn straat is een huis armer. Ze zijn vannacht een beetje onvoorzichtig geweest met het vuurwerk, denk ik.

Deze lentedag in November was bijzonder en ontroerend. Zeker hier in New York was de vreugde zeer voelbaar. Hoewel het leven hier vandaag even druk verder ging als gewoonlijk, was het toch anders. Met meer trots en nieuwe energie. Alsof de Amerikaan weer Amerikaan durfde zijn.

Obama's victory has been celebrated very intensely. The U.S. has won a president tonight, but my street has lost a house. I think they've been careless with the fireworks.

This November day felt like spring, especially here in New York the joy of victory was everywhere. And though life went on like usual, it was different - with more proud and new energy. As if the Americans dared to be Americans again.


Tijdens de verkiezingsstrijd werd er hard gewerkt aan live-shows bij MNN,. Enkele fotootjes:
MNN was transmitting live during Election Night. Here are some pictures:


The Youth Channel:





Live Night Watch at Malcoln X Center, Harlem (thanks Rahim):

Make the difference; your vote counts!

Voor de politiek-geëngageerden onder jullie open ik plechtig een Obama/McCain stemming. Hoe kan ik ook anders dan om jullie mening vragen in deze politiek-onrustige dagen? Rechts in mijn blog vind je een enquête. Zeer eenvoudig, zonder registratie.

Er is ook goed nieuws. Voor de a-politieken onder jullie open ik even plechtig een 'televisie-enquête' Eveneens vindbaar rechts in mijn blog. Laat van je horen!

For the politically-engaged readers of my blog, I'm proud to present you the Obama/McCain poll. In these politically turbulent days, I couldn't go by without asking for your opinion. At the right side of my blog you find te Obama/Mc poll. Easy to use, without registering.

There is good news too. For those of you who are apolitical I'm even more proud to present you the 'television poll'.

Feel free to take part in one of these. And why not participate in both? Remember: make the difference; your vote counts!

Vogels / Birds

Vogels, alweer. Jullie zouden me er bijna van verdenken een stiekeme ornitholoog te zijn. Dat is spijtig genoeg niet het geval. Aan de hand van mijn foto's krijgen jullie waarschijnlijk ook de indruk dat New York een groot park is, in plaats van een grote stad. Ook hierin heb ik je misschien misleid. Ik neem me voor deze week de stedelijke toer op te gaan. Ik neem mijn camera mee op de werkvloer. Ja, er wordt hier ook nog gewerkt. Tot gauw.

Birds, again. I know. You might think I'm a sneaky ornithologist. I'm afraid I have to disappoint you. By seeing my pictures you also might think New York is a huge park instead of a huge city. Even that isn't true.
For the next post I promise you the city and some pictures of MNN, the place I'm working for six weeks. Yes, I do sometimes work.

Tweetalig / Going bilingual

Met dank aan supervisor Chuck, zal ik proberen mijn blog tweetalig te maken. Zoals je ziet; de Engelse versie zal blauw zijn, de Nederlandse wit. Makkelijk, niet?

With thanks to supervisor Chuck, I will try to make my blog bilingual . As you can see; the English posts will be blue, the Dutch white. Piece of cake, isn't it?

Een Seutje / A Geek

Een seutje, dat is wat ik ben in New York. Ik kon het niet definiëren, maar vandaag is het verdict gevallen. Hoe hard ik ook probeer me tussen de Newyorkers te camoufleren, het vAlt op. Deze week trouwens letterlijk. Hooggehakt ben ik in het metrostation van de trap gedonderd. Alweer beTRAPt op een beginnersfout.

Ik heb nog vier weken om het goed te maken. Mijn eerste twee weken zijn voorbij gevlogen. Hoe groter een stad, hoe sneller het leven gaat, zo lijkt het wel.
Ondertussen geraak ik ingewerkt bij Manhattan Neighbourhood Network. Ik begin de Public Producers te kennen en zij mij. De Public Producers zijn de inwoners van Manhattan die hun televisieprogramma's bij MNN en mét MNN komen maken. Tijdens mijn stage sta ik hen bij tijdens de productie en de postproductie.
De voorbije week was Final Cut Pro-goeroe Larry Jordan op bezoek bij MNN. Hij heeft een cursus gegeven over de blitse High Definition toekomst die ons dra zal inpalmen.

Vandaag heb ik me laten inpalmen door het schiereiland Coney Island. Aan het begin van de 20ste eeuw was het gebied zeer populair. Dit vanwege de vele pretparken, die er op hoogdagen 90.000 bezoekers per dag wisten te entertainen. Ondertussen is dit vergane glorie.
Ontroerd was ik, toen ik de Q-train uitstapte en uitkeek op de Atlantische Oceaan. New York voert me voortdurend van het ene uiterste in het andere. Van swingende winkelstraten naar walsende parken, van Mc Donalds naar Whole Foods, van zonsopgang naar zonsondergang.

A geek, that's how I feel in New York. The harder I try to cover up myself between the New York people, the more conspicuous it is. Very visible last week. I made a high heeled fall down the stairs in the subway station. Again I was caught by a beginner's mistake.

There are still four weeks left to make good. Last two weeks passed by very quickly. The bigger a city is, the faster life goes; that's what it seems to be.
In the meantime I'm breaking in at Manhattan Neighbourhood Network. I have started to know the public producers and they me. At MNN the producers have the possibility to create their own television programs, this in cooperation with the MNN staff. During my internship I try to assist the public producers with production and postproduction of their projects.
Last week Final Cut-guru Larry Jordan paid a visit to mnn. He introduced us to the trendy High Definition future that will soon embrace us.

Today I let myself be embraced by Coney Island. At the beginning of the Twentieth Century the area was very popular. This was because of the many amusement parks that were able to entertain more than 90.000 people a day. Today that is all faded glory.
When I got off the Q-train I was touched by the view of the Atlantic Ocean. New York drives me from one extreme into another -from swinging streets to waltzing parks, from Mc Donalds to Whole Foods, from sunrise to sunfall.

De Ronde van New York

Het leven gaat hier snel, maar mijn internet gaat traag. Ik heb een aantal filmpjes gemaakt die ik voorlopig nog niet heb kunnen uploaden. Die heb je dus nog te goed.

Bij deze een paar fotootjes van mijn fietstocht. Ik ben van Brooklyn naar Manhattan gefietst, om daar Chinatown te verkennen. Met wind in de rug ben ik naar het puntje van Manhattan gefietst en tegen zonsondergang ben ik via Brooklyn Bridge weer huiswaarts gekeerd. Een tripje dat ik niet snel zal vergeten. Ik voelde me héél even New Yorker onder New Yorkers...

Please enjoy my Lady Liberty Game... try to discover her!

Central Park

Vandaag heb ik het meest bezochte park van de Verenigde Staten getrotseerd. Als een goed uitgeruste toerist heb ik me over gegeven aan 341 ha park. Hoewel Central Park op sommige plaatsen natuurlijk lijkt, is het volledig door mensenhanden aangelegd. Het bevat meren, wandelpaden, een dierenkerkhof, ijssschaatsbanen, vijvers. Het heeft zestien jaar geduurd om deze klus te klaren. Wat behoorlijk weinig is, naar mijn ervaring met tuinaanleg. Vooral Lander weet dan waarover ik het heb, niet? Ik heb bewondering voor het ontwerp en de toekomstgerichtheid die daarin rust. Ik heb me laten vertellen dat de ontwerpers zich ook hebben kunnen uitleven in Brooklyn met hun Prospect Park. Ik hoop dat één van de dagen uitgebreid te verkennen, het is er een uitstekend nazomers weertje voor hier in New York.

So far so good...

Ik heb er zonet een tien-uren-werkdag opzitten, maar post toch nog graag even een bericht.
Maandag was mijn eerste stagedag. Ik heb dikwijls gedacht aan de dag dat ik zou toekomen bij MNN. Een kleine vrouw uit een klein België, een België dat amper groter is dan Central Park. Maar toch, ze wisten wie ik was en wat me bij hen bracht. Televisie maken.

Televisie maken mét inwoners van Manhattan. Zo ook drie public producers die al tientallen jaren GAY USA presenteren op MNN. GAY USA is een live-on-tape talkshow waarin de laatste holebi-nieuwsberichten worden besproken. Uiteraard werd deze keer Sarah Palins mening over het homohuwelijk onderuit gehaald.

GAY USA in de studio:

GAY USA in de Control Room:

Naast live-on-tape opnames gaat MNN ook vaak live in de ether. Vanavond hebben we een sport-show uitgezonden waarin over alles wordt gepraat, behalve over sport. Een komische multicameraboedeling. Ik was studiomeester van dienst. Veel geleerd, veel plezier gehad.

Zo ook in de stad zelf. New York heeft veel te bieden, ik weet haast niet waar beginnen. In parken en op pleinen ben ik alvast op prospectie geweest. Volgende keer neem ik mijn fototoestel mee, zodat ik jullie digitaal kan laten meegenieten. Tot dan.

Public Access Television

Frank Sinatra deed me als kind al dromen over New York, New York. Al wist ik niet waar die man toen zo vurig over zong. Tot zover mijn geografische kennis toen reikte, kon ik me inbeelden dat het om een grote stad moest gaan ergens op onze aardbol.

Die aardbol wordt naarmate ik ouder word, steeds kleiner. Mijn geografische kennis is ondertussen uitgebreider geworden. Dat brengt me vandaag in de Verenigde Staten.

Wat heeft de VS wel, wat Europa niet heeft? Public Access Television. Inderdaad.

Public Access Television is een vorm van televisiemaken die sinds de jaren zeventig zijn intrede heeft gedaan op het Amerikaanse continent.

Wat is er speciaal aan deze vorm van televisiemaken? Public Access Television is regionale televisie vóór en dóór de inwoners van een bepaalde regio. In dit geval, Manhattan. Iedere inwoner van Manhattan krijgt de mogelijkheid z’n eigen televisie te maken. Hij mag met camera –en montagemateriaal van het televisiestation aan de slag gaan om zijn eigen verhaal te vertellen.

Waarom?

Stel: We lezen in New York Times een artikel over een straatgevecht. Dit artikel serveert ons de feiten. Wat er naast de feiten nog gaande is, wordt door een man geregistreerd op videotape:
Een vrouw vertelt wat zij weet, verschillende mensen verzamelen zich rond haar. De mircrofoon gaat van de ene persoon naar de andere. Tot er een man een clownesk verhaal opzet. Iedereen probeert hem te corrigeren.
Uiteindelijk komt een jonge man, van een nabijgelegen Katholieke school, zijn versie geven van de feiten. Wanneer de tape vol is, heb je het gevoel niet te weten wat er exact is gebeurd, maar heb je wel een impressie van de verscheidenheid die in deze buurt leeft. (Laura Linder)

Deze verscheidenheid een kans geven, is het uitgangspunt van Public Access Television. Het wil mensen van een bepaalde regio dichter bij elkaar brengen.

Public Access Television wil het wederwoord zijn tegen de commerciële zenders die de kijkers monddood hebben gemaakt.

In hoeverre blijft dit idee overeind in een steeds hipper wordend medialandschap? Tijdens mijn stage bij Manhattan Neighbourhood Network, wil ik dit televisieconcept van naderbij bekijken, verkennen, in vraag stellen, aan den lijve ondervinden.

Geen betere plaats, dan grootstad New York temidden van de Obama-McCain-battle.

Om het op z’n Frank Sinatra’s te zeggen: I’m gonna be a part of it, New York, New York.

R!et op het net...

Een sprong in het duister... Ziehier het eerste bericht op mijn blogspot. Ik heb mij aan deze blog gewaagd, naar aanleiding van mijn zes weken durende stage in New York bij Manhattan Neighborhood Network. Voel je vrij mijn ervaringen te volgen.